Golconda

door bartsnel op 11 juli 2016

Golconda [1953] – Rene Magritte

Moet je kijken. Schitterend hè? Ik vind dat altijd zo mooi, zoals ze ogenschijnlijk moeiteloos zweven. Statig, sereen, ‘hooghartig’ zeggen sommigen, maar zo zie ik dat niet. Ze kijken op je neer, dat kan ik niet ontkennen, maar dat komt alleen maar door hun positie. Als je goed kijkt zul je trouwens zien dat de meesten recht vooruit kijken. Alsof ze zich helemaal niet bewust zijn van de ‘gewone mensen’ hier beneden.
Twee keer per dag komen ze over. ’s Morgens om kwart over acht als ze naar hun werk gaan, en laat in de middag, om half zes, op weg naar huis. Je kunt de klok erop gelijk zetten. En op de terugweg zien ze er nog net zo onberispelijk uit, alsof ze de hele dag niets hebben gedaan. Sommigen beweren dat ook. Dat ze niets doen, maar dat is afgunst, lijkt me. Geleerden beweerden dat onze hele economie in zou storten zonder hen.
Vroeger, toen ik klein was, wilde ik het ook. We woonden toen nog aan de andere kant van de vallei en ik kon ze alleen in de verte zien zweven. Hele wolken leken het, honderden, duizenden misschien wel. In volledige stilte en volmaakte harmonie, op weg naar hun luchtkastelen in de stad, van waaruit ze de wereld bestuurden. Ik kon me niets mooiers voorstellen, dan daarvan deel uit te maken. Moeder stond achter me. Als ik mijn school had afgemaakt, zei ze, dan mocht ik gaan solliciteren. Het pak, de lange regenjas, de bolhoed en de aktetas, ik zou het van hen krijgen, als examencadeau. Vader koos eieren voor zijn geld, maar ik wist dat hij er niets van moest hebben. Echte mannen staan met beide benen op de grond, vond hij, en werken met hun handen. Vader en ik verschilden wel vaker van mening. Toch was het niet hij, die me op andere gedachten bracht. Naarmate ik me meer ging verdiepen in hun werk en hun leven, werden me ook de risico’s duidelijk. Als het regent of hard waait, wil je natuurlijk al niet hoog in de lucht hangen, maar als het hagelt of bliksemt is het zelfs levensgevaarlijk. Ik las dat, door de bank genomen, een op de tien golconda’s overlijdt aan de gevolgen van het weer. De eerste keer dat ik er een paar hulpeloos uit de lucht zag vallen, was het ook gelijk over voor mij.

Afgelopen week koos 51,9% van de 46,5 miljoen geregistreerde Britse stemmers voor een Brexit: het uittreden van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie. Zo hebben we allemaal wel eens het gevoel dat we ergens niet meer bij (willen) horen: bijvoorbeeld bij je familie, je vriendengroep, het land/de plaats waar je vandaan komt of een bepaalde levensfase (pubertijd, studententijd, jeugd in het algemeen). Maar hoe ga je daarmee om? Schreeuw je van de daken dat je er niets meer mee te maken wilt hebben? Probeer je je zo onopvallend mogelijk los te maken? Of klamp je je uit alle macht vast, ook al weet je dat je er eigenlijk niet meer bij hoort?
Schrijf een (innerlijke of gesproken) monoloog van max. 300 woorden, waarin duidelijk wordt wat er gebeurt wanneer je ergens niet meer bij hoort of bij wilt horen.

Plaats een reactie

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: