Doordeweeksedagical

door bartsnel op 15 december 2016

En dan ineens gaat het je tegen staan. Je komt thuis van je werk — later dan anders want de trein had vertraging — en als je hebt gegeten en de afwas is gedaan en de koffie gezet (de koffie is klaar, van zetten was geen sprake, kwestie van kuipjes en knopjes), dan is het na negenen en dan wil je eigenlijk niets anders meer dan een beetje op de bank hangen en TV kijken, misschien nog een paar bladzijden lezen en dan naar bed, maar nog voordat je een beslissing hebt genomen over nog een tweede kopje kopje, laat je hond weten dat het wat hem betreft de hoogste tijd is, dus je trekt je jas aan en maakt het dagelijkse rondje en als je terug komt is je vrouw al naar de slaapkamer vertrokken en je weet dat je ook vanavond dat stukje niet meer zal schrijven. Net als gisteren trouwens.
Herkenbaar misschien voor collega-part-time-schrijvers; dat waar je hobby teveel op werk gaat lijken, het al snel een stuk minder aantrekkelijk wordt om er naast je werk veel tijd in te steken. Het schrijven ging me tegen staan. Ik wilde weer af en toe een boek lezen of een film kijken. Een sabbatical was wat ik nodig had, of een ‘zondagical’, omdat ik niet joods ben. Ik ben trouwens ook niet christelijk dus misschien is een ‘doordeweeksedagical’ de juiste term. Het voelde alsof er een last van mijn schouders was gevallen. Als ik vrij was, was ik ook écht vrij en had meer tijd voor vrouw, hond en boekenkast. Heerlijk.
Happy End? Happy wel, maar nog lang niet het ‘end’ natuurlijk. Ik merk dat ik tijdens het lezen van een roman of verhalenbundel anders kijk naar woordgebruik, plotopbouw, perspectiefkeuze, kortom het ‘werk’ van de schrijver en na drie maanden begint het soms alweer te kriebelen.
Ik denk dat misschien een deel van de ‘druk’ die ik ervoer werd veroorzaakt doordat tegenwoordig alles gelijk online moet en gedeeld in allerlei netwerken. Daar ga ik dus wél mee stoppen. Áls ik schrijf, zal het vooral offline zijn en trouwe lezers (ja jij, hoeveel trouwe lezers denk je dat ik heb?) zullen hier op mijn eigen webstek in de toekomst misschien nog weleens een nieuwe stukje zien maar ik beloof niets. Ik ‘hoef’ niets meer van mezelf.
Ik heb ergens eens gelezen dat schrijven 1% inspiratie vergt en 99% transpiratie. Voorlopig zal ik me vooral tot die ene procent beperken.

Plaats een reactie

Geef een reactie

  • Je hebt helemaal gelijk! Niets moet en wij zijn blij met elke stukje van jouw hand dat hier komt te staan, en wie weet, komt er op den duur ook nog een boek. Veel plezier met het aanboren van je inspiratie!

%d bloggers liken dit: